9/12/2008 - Benliğim
Benliğim Zaman,unutulmuş meyvelerini toplayarak ilerliyor.Şimdiyle harmanlamış geçmişi.Doğruları keskinlemiş art arda bıçak darbeleriyle. Unutulmaya yüz tutmuş anılarımı yeniden yaşatarak acı çektiriyor bana.Kutsallığımı yok etmeğe çalışıyor.Bunca zamandır uğraştığım herşeyin karşılığını alıyor benim yerime,benim olanları...Sessizlik içinde sesini kullanıyor.Ayakta kalabilmek adına uğraştığım herşeyin arkasından o çıkıyor.Buna rağmen,buna rağmen beni yaralıyor.Ve ben gazi oluyorum.Yaralarımı yine ben sarıyorum.Ama yeniden o çıkıyor sahneye.Benim yerimi alıyor.Benimle yaşıyor.Ben her ne kadar karşı çıksam da, aldığım her nefesi bunun olmaması için harcasam da bu böyle devam ediyor.Sıkıştırıyor beni bu kaybedilmişlerin döngüsünde.Her doğan günün ardından lanet olası bir ben daha ortaya çıkıyor.Ama her biri farklı şekillerde,farklı kişiliklerde... Ve tümünde benden bir parça barınıyor.Gece, kapatmaya çalışsa da tüm bu olanları,onu da b.k ediyor.Yapabildiğinin en iyisinin külleri bile kalmamışken,bana yanaşıyor,yardım edebilecekmiş gibi.Ona da kızıyorum,suçu ona atmaya çalışıyorum.Ah,evet,sonunda asıl suçlu o oluyor.Cünkü onunla birlikte onun yalnızlığını paylaştıkça,günler boyunca beraber sabahladıkça,o beni besliyor.Beni ayağa kaldırıyor.Bununla birlikte yalanlar kaplıyor dört bi' yanımı.Kalkmış olsam da ayağa onları bırakamıyorum.Hep yakındığım benliklerimi hatırlatıyorlar bana feci şekilde.Içim burkuluyor.Sanki onları her zaman kabul etmiş gibi! Sanki ben nefret etmemişim onlardan. Onları istiyorum diyorum kendime.Ama anlıyorum ki ben onlarsız kocaman bi' "sıfır"ım. Işte o anda.Birden fazla kaynaklı ışık küreleri elimden tutuyor.Ve, ve ardından bütün benliklerimin içime dolduğunu hissediyorum. Ve sonra bi' şey hissetmez oluyorum.
| 
