Ölüm sessizliği içinde sesler,ruhumun karanlığında bedenimi arar.Onu artık bulabildiğini söylemek için.Kendi başıma yol almak dokunmuyor bana.Sadece ben ve "O".
Karamsar dudaklarım dönemedi bir daha ona. Ağladı Ona doyamayan gözlerim,onunkilere artık bakamadığında.Ve isyan etti bedenim O'na ulaşamadığında...
yazı yazamamanın ürünüdür.Bir bakıma sonuçları olabilir Bir türlü beğenemiyorum yazsamda. İşte öyle =P
