10/7/2009 - Acı

~Ä°çimdekileri dökme amacıyla yazılmıştır.~Öykü ya da düz yazı farketmez,kategorisizdir.~YaÅŸamışım olduÄŸum bir 'ÅŸey'in hikayesidir.~Yorumlara açıktır.

~Åžunu da ekleyeyim normalde bu tür iliÅŸkilere fazla kafamı takan bir insan deÄŸilim,Kubilay la (HPC'den Arminas)bir konuÅŸmamızda hatta beni eleÅŸtirmiÅŸti,iyi hatırlarım.Ama bir anda oldu,ve gerçekten kendimi kaybettim.Beni bu kadar etkilemesinin nedeni,kaybımım kendim oluÅŸu..Benle yaÅŸayan benim gibi yaÅŸayan herÅŸeyimle aynı olan insanın kaybı..


Ä°ÅŸte her gece üzerine kara bulut gibi çöken o günü her anına kadar tekrar yaşıyordu.
Okulunun yıl sonu ÅŸenliÄŸindeydi.Dans pistinde olmayan birkaç arkadaşıyla bahçenin en dip köÅŸelerinden birine kurulmuÅŸlardı.Annesinin istediÄŸi kıyafetle suratı asık bir ÅŸekilde bekliyordu ÅŸenliÄŸin bitmesini.Hem ne iÅŸi vardi onun burada?Neden gelmiÅŸti?Ama hayır,kardeÅŸinden daha yakın olan ölümsüz dostu Salih'i kıramazdı.Sabah evden çıktığından beridir başının etini yiyordu akÅŸamki ÅŸenliÄŸe gelmesi için.Bir nevi kavalyesi olacaktı onun.Peki o nerdeydi?Bu kadar ısrar ettiÄŸi halde neden yanında degildi?Onun isteÄŸi olmasa burada deÄŸil Eren'in yanında olacaktı.Tam bunları düÅŸünüp hayıflanırken Salih görünmüÅŸtü.Yüzünde çekingen bir ifadeyle yanına tünemiÅŸti.Niye böyle davranıyorsun diye sormuÅŸtu sessizce."neden mi? Neden hea?" diye cevapladığını duyuyordu kendinin."Sen bilmiyorsan sana anlatacak deÄŸilim lan.".Bir anda ayaga fırlamıştı Salih,karşısına geçip iki omzunda sarsmıştı onu."Böyle yapma bana!"."iyi yapmam." diye cevapladiğını duyar gibiydi dislerinin arasından.DiÄŸer arkadaÅŸlarının garip bakışlarının arasında arkasına bakmadan oradan ayrıldığınh gördü kardeÅŸten öte kardeÅŸinin.Hem kızgındı hemde üzgün.Neden bunların ikisinide aynı anda hissetmek zorundaydı sanki?
           ~~~
Tavır takındığı kardeÅŸini on dakika sonra arıyordu.Yıkılmıştı.Mesaj yazacak gücü yoktu.Elleri titriyor,ne yapacağını bilmez halde etrafını tarıyordu Salih'i görebilmek için.En sonunda bahçenin diÄŸer köÅŸesinde sigarasını içer halde buldu onu.GeldiÄŸinde yuzünde beliren umut verici gülümsemeye aldırmadan canından cok sevdiÄŸi kardeÅŸine tutundu..Sigarasını alıp aÄŸzına götürürken  nikotinin o her zamanki hazzı ve rahatlatıcı etkiyi vermesini umarak içine çekti.Ama yok ona bu gece can dostundan bile fayda yoktu.
Önceden oturduÄŸu köÅŸeye dönemedi.Dönmek istemedi.YavaÅŸ yavaÅŸ gücünün tükendiÄŸini farkediyordu.O da gidiyordu iÅŸte..Etrafındakilerin mutlu oldukları her daim sırıtan yüz ifadeleriyle kesinleÅŸiyordu.Hayat acimasiz ve adaletsizdi.Ne yapacağını bilmiyordu.Insanlara karÅŸi ne demeliydi?Bir yanı onların bu ilgisizliÄŸine ve anlamaktan yoksun tavırlarına karşılık yakıp yıkmayı istiyor bir yanı da kendi acısında kavrulmayı istiyordu.Evet,eren gitmiÅŸti.ÖlmüÅŸtü.Arkasında üzüntüden yıkılmış sevgilisini bırakmıştı.Biliyordu onun suçu deÄŸildi bu,Azrail kapıyı tıklamadan girmiÅŸ,sürükleye sürükleye götürmüÅŸtü onu.Bir an peÅŸinden yol almaya baÅŸladığı hissine kapıldı.Gözünü tekrar açtığında Salih'i buldu baÅŸucunda tekrar.Okulun çıkışında bekleyen annesini iÅŸaret etti başıyla yavaÅŸça.Kendini bırakamamaktan neredeyse yerinden fırlayacak olan gözyaşı bezlerine müebbet vererek yalpalaya yalpalaya annesi olacak kadının yanına gitti.Telefonu yeniden çaldı,ama gözardı etti.Artk her acı haber telefonla geliyordu sanki.BaÅŸsaÄŸlığı mesajlari gelen kutusuna saÄŸanak saÄŸanak yaÄŸarken,O boÅŸ gözlerle onlara bakıyordu.Yalnızca ona olan kızgınlığını geri plana attığı ve herkesin ne oldu sorularına karşılık kendinin yerine cevap verdiÄŸini düÅŸündüÄŸü Salih'in mesajini cevapladı.Ve eve geldiÄŸini,uyuyacağını yazdı.Dediklerine kendi bile inanmazken onun inanmasını bekleyerek..
Cevap anında geldi."Her ne olursa olsun kendine bir ÅŸey yapma kardeÅŸim beni seviyorsan,".Uyarıydı bu yavaÅŸça yanıtladı."Sevmek bazen acıtmaktır.".Ardından keÅŸke bunu daha önce yapsaydım dediÄŸi ÅŸeyi yaptı.Telefonunu kapatti.
Her an herÅŸeyi yapabileceÄŸini biliyorlardi.Tehlikeli,arıza insan bu tür uyarılara bağımlı olmuÅŸtu.Onlar anlamazlardı.Anladıklarını sansalar da.Aslında sevdikleri bir insanı kaybetmekti onları korkutan ve uyarı yapmaya teÅŸvik eden.BencilliÄŸin doruÄŸuydu bu.

Bu acıyı sürdüremezdi.Bu acı içini kuÅŸatacak,yıllanacak,küllenecekti.Åžimdi asıl yapması gereken bu acıyı zirvede tutarak yaÅŸamalı,yaÅŸatmalıydı..

Ölüm sessizliÄŸi içinde sesler,ruhumun karanlığında aÄŸlayan bedenimi arar ona artık bulabildiÄŸini söylemek için.Kendi başıma yol almak dokunmuyor bana.Sadece ben ve "O".Karamsar dudaklarım dönemedi bir daha ona.AÄŸladi ona doyamayan gözlerim onunkilere artık bakamayınca.Ve isyan etti bedenim,onunkine kavuÅŸamayınca..

Yazarken:Mein Heinz Brennt-Rammstein